Veri Merkezi Colocation Elektrik Sistemi Tasarımı

Özet

Bu makale, Consulting-Specifying Engineer dergisinde 2018'de yayımlanmış, yazarı Kenneth Kutsmeda olan bir uzman yazısıdır. Konusu, kurumsal, colocation ve bulut tesislerinde tipik elektrik yedekliliğinin karşılaştırılması ve çok kiracılı tesislerde paylaşılan yedekliliğin kiracıları nasıl etkilediğidir. Yazı, iş modeline göre değişen yedeklilik beklentilerini bir arada görmeyi sağladığı için, tasarım ekiplerinin ve kiracıların ortak bir çerçeveyle konuşmasına yardımcı olur.

Yazar önce N kavramını çalışılmış bir örnekle tanımlar: 1 800 kW yük ve 1 000 kW'lık UPS (KGK) modülleriyle N değeri 2 olur. Ardından yakalayıcı (catcher) ve dağıtık ('2 için 3') UPS düzenlerini karşılaştırır. Bu tanımlar, yedeklilik tartışmalarında aynı terimin farklı anlamlarda kullanılmasını önlemeye yardımcı olur ve ilgili tasarım hesaplarına ortak bir başlangıç noktası sağlar. Bu terimler, çok kiracılı bir tesisin neden kurumsal bir tesisle aynı yedeklilik düzeyini sunmayabileceğini anlamak için de gereklidir.

İş modeline göre tipik düzenler şöyledir. Tipik bir finans kurumu kurumsal tesisinde 2N şebeke, 2N UPS, N+1 veya N+2 jeneratör ve bakım baypaslı 2N dağıtım bulunur. Colocation tesislerinde N şebeke, N+1 ya da N+2 UPS ve jeneratör kullanılır ve her 4-10 temel birime bir yedek birim düşer. Bulut tesislerinde yedeklilik esas olarak yazılımdadır; UPS N veya N+1 (ya da sunucu düzeyinde aküler) olur, her 12-16 temel birime bir yedek birim düşer ve ağ 2N tutulur.

Makale, çıkarılan derslerden biri olarak paylaşılan yedekliliğin sonuçlarını vurgular: bir kiracının bakımı için devre dışı bırakılan bir birim, başka bir kiracının arızası sırasında kullanılamayabilir. Yazı ayrıca bakım maruziyeti ve hizmet seviyesi anlaşması (SLA) koşullarına ilişkin durum tespiti (due diligence) soruları listeler. Sınırlılık olarak makale tipik uygulamaları betimler; belirli bir proje için yedeklilik kararı, risk toleransı ve sözleşme koşullarına göre ayrıca değerlendirilmelidir.

Öne çıkan noktalar

1. N örneği: 1 800 kW yük ve 1 000 kW UPS modülleri ile N = 2.
2. Tipik finans kurumu: 2N şebeke, 2N UPS, N+1 veya N+2 jeneratör, bakım baypaslı 2N dağıtım.
3. Colocation: N şebeke, N+1/N+2 UPS ve jeneratör; her 4-10 temel birime bir yedek birim.
4. Bulut: yedeklilik esas olarak yazılımda; UPS N veya N+1 (ya da sunucu düzeyi akü); her 12-16 temel birime bir yedek birim; ağ 2N.
5. Paylaşılan yedeklilik, bir kiracının bakımı için devre dışı bırakılan birimin başka bir kiracının arızasında kullanılamayabileceği anlamına gelir.
6. Yakalayıcı ve dağıtık ('2 için 3') UPS düzenleri karşılaştırılır.
7. Bakım maruziyeti ve SLA koşullarına ilişkin durum tespiti soruları listelenir.

Tasarımda kullanımı

• İş modeli şablonlarında (kurumsal, colocation, bulut) varsayılan yedeklilik ve temel/yedek birim oranlarını ayarlayın.
• Güvenilirlik kontrolünde bir yedek birim bakımdayken oluşan maruziyeti hesaplayın.
• Colocation için oran yaklaşık 1:10'u aşarsa uyarı verin.
• Kiracı sözleşmelerinde bakım penceresi ve SLA koşullarını yedeklilik tasarımıyla birlikte değerlendirin.

Kimler okumalı

Colocation ve çok kiracılı tesislerin elektrik yedekliliğini tasarlayan mühendisler ile kiracı tarafında durum tespiti yapan teknik yöneticiler.

Yayın bilgileri

Yazarlar

Kenneth Kutsmeda

Yayıncı

Consulting-Specifying Engineer

Yıl

2018

Belge dili

İngilizce

Kaynak türü

Uzman / topluluk

Erişim

Ücretsiz okunur

Lisans

Telif hakkı saklı; yalnızca künye — özgün belge için yayıncının kullanım koşulları geçerlidir

Künye